Aranżacja tarasu – pomysły na przestrzeń, która służy cały rok

Kiedy pierwszy raz zobaczyłam zdjęcia prowansalskich domów, pomyślałam, że to niemożliwe, żeby przenieść taki klimat do mojego bloku z wielkiej płyty. A jednak po latach eksperymentów wiem, że kluczem jest umiar. Nie chodzi o to, żeby obwiesić wszystko koronkami i postawić dziesięć glinianych donic. Prawdziwa Prowansja to przede wszystkim światło i faktury. Zamiast grubych, ciemnych firan wybrałam lniane rolety w kolorze surowego płótna. Na ścianach położyłam tynk dekoracyjny, który miejscami jest chropowaty, a miejscami gładki. To daje efekt jakby ściany oddychały. Do tego deski na podłodze - nie nowe, tylko odzyskane z rozbiórki, z widocznymi sękami i rysami. I nagle ten mały pokój przestał być ciasny, a zaczął być przytulny. Zrozumiałam, że styl prowansalski to nie kolekcja przedmiotów, ale sposób na opowiedzenie historii przez faktury i kolory.<br>
<br>

<br>
<br>

Odpowiednia aranżacja tarasu wymaga też przemyślenia osłony przed słońcem i deszczem. Zamiast klasycznego parasola, który zajmuje miejsce na środku, wybrałam żagiel przeciwsłoneczny montowany do ściany. Można go złożyć w dwie sekundy, a w czasie burzy nie trzepocze jak tradycyjny parasol. Pod spodem postawiłam stół składany z blatem z technorattanu, który po złożeniu wisi na uchwycie przy drzwiach. Krzesła są składane i chowane pod wersalką. Każdy element ma swoje miejsce, co sprawia, że taras nie wygląda jak magazyn mebli. Nawet deszczowa niedziela nie jest problemem, bo kanapa z funkcją spania ma wodoodporną powłokę.<br>
<br>

<br>
<br>

Nie ma nic gorszego niż źle dobrany odcień w kuchni. Kiedy remontowałam swoją pierwszą kuchnię, pomalowałam szafki na soczystą czerwień. Po trzech miesiącach miałam dość. Czerwień pobudza apetyt, ale też działa drażniąco, zwłaszcza gdy spędza się w kuchni dłuższy czas. Teraz stawiam na kolory ziemi. Beże, brązy, oliwkowa zieleń. Do tego blat roboczy w kolorze jasnego marmuru. Jeśli chodzi o meble wypoczynkowe, w salonie postawiłam na wersalkę w odcieniu szarego lnu. To uniwersalny wybór, który łatwo zmienić dodatkami. Wystarczy wymienić poduszki czy narzutę, żeby odświeżyć całe wnętrze bez wielkiego remontu.<br>
<br>

<br>
<br>

Kiedy dostałam klucze do mieszkania z tarasem, myślałam, że to będzie raj. Rzeczywistość zweryfikowała plany, bo taras miał ledwie dziewięć metrów kwadratowych. Szybko okazało się, że standardowy zestaw ogrodowy z marketu pożera całą powierzchnię, a ja nie mam gdzie postawić nawet donicy z lawendą. Zaczęłam szukać rozwiązań, które pozwolą mi wykorzystać każdy centymetr i sprawią, że to miejsce będzie funkcjonalne od wiosny do późnej jesieni. Kluczowa okazała się aranżacja tarasu oparta na meblach wielofunkcyjnych, bo na małej przestrzeni nie ma miejsca na przypadkowe przedmioty.<br>
<br>

<br>
<br>

Problem braku miejsca na pościel to coś, co zna każdy, kto mieszka w bloku z lat siedemdziesiątych. Szafa w sypialni jest wypełniona po brzegi, a w salonie nie ma ani jednej wolnej szuflady. Rozwiązaniem jest lozko z pojemnikiem na posciel wbudowane w tapczan dwuosobowy. Pojemnik mieści kołdrę, dwie poduszki i zapasowy koc, co likwiduje konieczność trzymania pościeli na widoku. W moim przypadku to uwolniło całą półkę w szafie, którą teraz zajmują sezonowe ubrania.<br>
<br>

<br>
<br>

Pierwszy raz stanęłam przed wyzwaniem urządzenia małej kawalerki w stylu skandynawskim, gdy moja przyjaciółka Kasia kupiła 32-metrową klitkę na przedmieściach. Otworzyła drzwi, a ja zobaczyłam betonową podłogę, białe ściany i okno, przez które wpadało szare, listopadowe światło. To był surowy canvas. Wiedziałam, że skandynawski design to nie tylko ikeowskie meble i wełniane koce. To przede wszystkim funkcjonalność, która ratuje nas wtedy, gdy każdy centymetr kwadratowy jest na wagę złota. Zaczęłyśmy od podstaw - zdecydowałyśmy, że fundamentem będzie naturalne drewno dębowe w jasnym odcieniu i bawełna w kolorze niepraktycznej bieli. Kasia bała się o zabrudzenia, ale przekonałam ją, że jasne tkaniny można prać, a ciemne wnętrze przytłacza i optycznie zmniejsza przestrzeń.<br>
<br>

<br>
<br>

Zastanawiasz się, czy tapczan dwuosobowy sprawdzi się w twoim salonie o powierzchni osiemnastu metrów? Sama przerabiałam to kilka lat temu, gdy każdy centymetr liczył się podwójnie. Goście przyjeżdżali coraz częściej, a ja nie chciałam rezygnować z wygodnego miejsca do siedzenia na co dzień. Rozkładany tapczan dwuosobowy okazał się strzałem w dziesiątkę, bo łączył funkcję sofy i łóżka bez zajmowania dodatkowej przestrzeni. Kluczowe okazało się jednak dopasowanie mechanizmu do moich realnych potrzeb, a nie tylko do wyglądu w katalogu.<br>
<br>

<br>
<br>

W kuchni sprawa wygląda inaczej. Tu zapachy jedzenia mieszają się z tymi z salonu, więc trzeba uważać. Używam świec zapachowych o neutralnych nutach – wanilia dobrze maskuje zapach smażonej cebuli, ale nie gryzie się z innymi aromatami. Mam też spray do tkanin, którym odświeżam tapicerkę welurową na krzesłach i sofie. Welur jest piękny, ale niestety chłonie zapachy jak gąbka. Po gotowaniu wystarczy kilka psiknięć, by pozbyć się tłustej woni. Polecam też umieszczenie w kuchni małego dyfuzora z cytryną i rozmarynem – to nie tylko ładnie pachnie, ale też podobno odstrasza owady. Efekt? Moja kuchnia pachnie czystością, a nie obiadem sprzed dwóch godzin.